Coraz częściej spotykam się z sytuacjami, w których gdy słyszę jak na imię biednemu potomkowi dali jego rodzice chce mi się śmiać. A to najbardziej ludzka reakcja. Czasami zdarza się także, że chce mi się płakać, bywam załamany, zmieszany, po prostu nie mogę tego przyswoić. O stylu się podobno nie dyskutuje, to co ma prawo nie obrzydzać mnie, inni mają prawo uważać za doskonałość – i vice versa. Rzecz jednak w tym, że uważam, że co poniektóre imiona tak głęboko wryte są w naszych głowach, tak bezdyskusyjnie się nam z czymś lub kimś jawią, iż sporym ryzykiem jest chrzczenie tak swoich pociech, które dodatkowo mają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z człowiekiem o imieniu Adolf, i paradoksalnie nie był Niemcem. W swoim życiu miałem okazję uścisnąć dłoń Albinowi, który kompletnie nie posiadał śnieżnobiałej skóry a także Alfonsowi, który bynajmniej zarabiał na życie udzielając się w czasopiśmie – i nie była to przykrywka. W sferze politycznej Polski często działają również mężczyźni o dźwięcznie brzmiących imionach Maria – jest przecież Pan Rokita a także prezydent Komorowski – czy wam też coś tu nie pasuje? Jeżeli rozchodzi się o damy, moja kumpela ma na imię Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. istnieje też Sonia, która kojarzy mi się z malutkim, bezbronnym szczurkiem, którego umieszcza się w klatce, a także Żaklina, której imię ledwo przechodzi mi przez aparat dźwiękowy. Myślę, że im dłużej i mocniej rodzice głowią się nad imionami dla swoich dzieci, tym bardziej opłakane są tego rezultaty.
Tags: imie, pochodzenie imion, znaczenie imienia, znaczenie imion